தமிழ்நாட்டின் கோவில்கள் வெறும் வழிபாட்டு தலங்கள் மட்டுமல்ல; அவை வரலாறு, கட்டிடக்கலை, கலாச்சாரம், ஆன்மீக மரபு ஆகியவற்றின் உயிர்ப்பான அடையாளங்கள். அதே நேரத்தில், இன்றைய சூழலில் கோவில்கள் பக்தர்களின் பாதுகாப்பு, வசதி, நிர்வாக ஒழுங்கு போன்ற தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது. இவ்விரண்டிற்கும் இடையிலான சமநிலையே “Heritage vs Development” என்ற விவாதத்தின் மையமாக உள்ளது.
வளர்ச்சி தேவையா? – ஆம்.
திருவிழா நாட்களில் பெருகும் பக்தர்கள், மூத்தோர், மாற்றுத் திறனாளிகள், குழந்தைகள் ஆகியோரின் பாதுகாப்பையும் வசதியையும் கருத்தில் கொண்டு,
வசந்த மண்டபங்கள்
நிழற்கூடங்கள்
குடிநீர், கழிப்பறை, நடைபாதை வசதிகள்
போன்ற உட்கட்டமைப்புகள் இன்றியமையாதவை. இத்தகைய வசதிகள் இல்லாதபோது, கோவில்கள் தாமே பாதுகாப்பு சவால்களை சந்திக்கின்றன.
பாரம்பரியம் பாதிக்கப்படக் கூடாதே – அதுவே கவலை…?
அதே சமயம், வளர்ச்சி என்ற பெயரில்,
பழமையான சிற்பங்கள்,
ஆகம விதிகள்,
பாரம்பரிய கட்டிடக்கலை
பாதிக்கப்படுவது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது. ஒருமுறை அழிந்த பாரம்பரியம், மீண்டும் உருவாக்க முடியாத ஒன்று.
சமநிலையான அணுகுமுறை – தீர்வு;
இந்த நிலையில், இந்து சமய அறநிலைத்துறை (HR & CE) மேற்கொள்ளும் அணுகுமுறை முக்கியமானதாகிறது.
வளர்ச்சி பணிகள்:
ஆகம விதிகளுக்கு உட்பட்டு,
பாரம்பரிய கட்டிட அமைப்புடன் ஒத்திசைவாக,
கோவிலின் அடையாளம் மாறாத வகையில்
செயல்படுத்தப்படும்போது, அது பாரம்பரிய பாதுகாப்புக்கும், மக்கள் பயன்பாட்டிற்கும் ஒரே நேரத்தில் சேவை செய்யும்.
தாடிக்கொம்பு கோவில் – ஒரு உதாரணம்:
தாடிக்கொம்பு சௌந்தரராஜ பெருமாள் கோவிலில் ரூ.1.73 கோடி மதிப்பீட்டில் தொடங்கப்பட்ட வசந்த மண்டபம் கட்டுமானம்,
“வளர்ச்சி என்பது பாரம்பரியத்தை அழிப்பதல்ல; அதை பாதுகாத்து தொடர்வதே” என்ற கருத்தை வலியுறுத்தும் முயற்சியாக பார்க்கப்படுகிறது.
இறுதியாக;
பாரம்பரியமும் வளர்ச்சியும் எதிரிகள் அல்ல.
சரியான திட்டமிடல், தொழில்நுட்ப நிபுணத்துவம், சமூக கண்காணிப்பு ஆகியவை இணைந்தால், கோவில்கள்
தம் வரலாற்று அடையாளத்தை இழக்காமல்,
இன்றைய கால தேவைகளுக்கும் ஏற்ப
முன்னேற முடியும்.
அதுவே எதிர்கால தலைமுறைகளுக்கு நாம் விடுத்துச் செல்ல வேண்டிய பொறுப்பு.
இராமர்
திண்டுக்கல் மாவட்டம்
