கோடை விடுமுறை வந்துவிட்டது. பத்து நாள் விடுமுறை. குழந்தைகளின் பள்ளிக்கு விடுமுறை கிடைத்ததும், ஒரு மாதம் அவர்களைத் தன் அப்பா, அம்மாவிடம் விட்டுவிட்டு வர எண்ணம் கொண்டார் ஒரு தந்தை. அத்துடன், தானும் பத்து நாள் ஊரில் தங்கிவிட்டு வரலாம் என்றும் முடிவு செய்தார்.
அவரது நண்பருக்கோ இந்த முடிவு பிடிக்கவில்லை. “பசங்களுக்கு லீவு விட்டாச்சு, கொண்டுபோய் ஒரு மாசம் உங்க அப்பா, அம்மாகிட்டே விட்டுட்டு வரலாம்னு இருக்கேன்” என்றதும், நண்பர் கேட்டார்: “என்ன சார், பத்து நாள் லீவா? ஏதாவது சம்மர் டூரா?”
“இல்லைங்க, ஊருக்குப் போய் நாளாச்சே?” என்று பதிலளித்தார் தந்தை.
அதிர்ச்சியடைந்த நண்பர் தொடர்ந்தார்: “அட என்ன சார் நீங்க? உங்க ஊரே ஒரு கிராமம். வசதிகள் குறைவு. சிட்டி லைஃப்லயே வாழ்ந்த பசங்க உங்களுக்கு, அவங்களுக்கு அங்கே செட்டாகுமா? போரடிக்காதா? அப்பா, அம்மாவை இங்கே வரவச்சிட்டு ஜாலியா இருக்கறதை விட்டுட்டு…”
அதற்கு அந்தத் தந்தை சிரித்தபடி, “வசதியெல்லாம் மனசைப் பொறுத்ததுதாங்க. மனசு சந்தோஷமா இருந்தா போதும். ஊர்ல சொந்தக்காரங்க எல்லோருக்கும் நம்ம பசங்களையும், நம்ம பசங்களுக்கு அவங்களையும் முழுசா தெரிய வேணாமா? எல்லாரையுமா இங்கே வரவழைக்க முடியும்?” என்றார்.
நண்பர் மேலும் விடாமல், “சார், பையன் பத்தாவது எழுதியிருக்கான். அடுத்து கோச்சிங் கிளாஸ், கான்சன்ட்ரேஷன் கிளாஸ், யோகா கிளாஸ்னு ஏகப்பட்ட விஷயமிருக்கு. அதையெல்லாம் விட்டுட்டு, ஊருக்குப் போய் பசங்களோட எதிர்காலத்தை வீணாக்குறீங்க சார்” என்று வாதிட்டார்.
தந்தை பொறுமையாக விளக்கினார்: “நீங்க சொன்ன அத்தனை கிளாஸும் கூட்டுக் குடும்பத்திலேயே இருந்ததுங்க. அதை விட்டுட்டுப் பொழைக்கத் தனியா வந்ததிலதான், இப்போ எல்லாத்துக்கும் கோச்சிங் கிளாஸ் தேட வேண்டியிருக்கு.”
“காம்பெடிஷன் அதிகம் சார். இப்போவே இருந்தே எல்லாத்துக்கும் பசங்களைத் தயார் பண்ணணும்” என்றார் நண்பர்.
தந்தை மெதுவாகச் சொன்னார்: “தன்னம்பிக்கையும், தைரியமும் தரது நம்ம உறவுகள்தான் சார். அதை இழந்துட்டு, எதைக் கத்துக்கிட்டும் பிரயோஜனமே இல்லை. பிரச்சனையே அதான்தான். இங்கே நிறைய பேர் தன் பசங்க எல்லாத்தையும் கத்துக்கணும்னு நெனக்கறாங்களே தவிர, வாழக் கத்துக் குடுக்கறதே இல்லை.”
“சொந்தக்காரங்க ஒவ்வொருத்தரும் ஒரு மாதிரி சார். அத்தனை பேரையும் பசங்களுக்கு எப்படிச் சமாளிக்கறது, எப்படிப் பழகறதுன்னு தெரிஞ்சாதான், நாளைக்கு வெளி உலகத்துல எப்படி எல்லோர்கிட்டேயும் பழகறதுன்னு தெரியும். அதுவுமில்லாம, நமக்காக இத்தனை பேர் இருக்காங்க அப்படின்ற தைரியமும் வரும். நாம தப்பு செஞ்சா இத்தனை பேர் கேட்பாங்கன்ற பயமும் இருக்கும்.”
தனது குரலில் ஒரு கனிவைச் சேர்த்து, “இதையெல்லாம் தாண்டி, வருஷத்துல இந்த ஒரு மாசத்தை எதிர்பார்த்து வருஷம் பூரா காத்துக்கிட்டிருக்கற வயசானவங்க எத்தனையோ பேர் இருக்காங்க. பணம் சம்பாரிக்க, படிக்க, பிழைக்கின்ற ஏதாவது ஒரு காரணத்தால பிரிஞ்சு கிடக்கிற குடும்பம், இந்த ஒரு மாசம் இணைஞ்சிருக்கறதால அவங்க அடையற சந்தோஷத்தை, நீ என்ன விலை கொடுத்து, எதை வாங்கித் தந்தாலும் கிடைக்காது” என்றார்.
“இந்த வயசுல எங்க அப்பாவுக்கு நான் அடங்கி நடக்கறதையும், எங்க அம்மா மடில நான் படுத்துத் தூங்கறதையும் எம் பிள்ளை பார்த்தாலே போதும். பாசம்னா என்னன்னு புரிஞ்சுப்பான். என்னைக் கொண்டாட ஆரம்பிச்சுடுவான். இதையெல்லாம் கோச்சிங் கிளாஸ் சொல்லிக் குடுக்காது. பசங்களுக்கு எல்லாம் தெரியணும்கறதைவிட, நல்லது தெரியணும்கறதுதான் முக்கியம்.”
நண்பர் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
தந்தை தொடர்ந்தார்: “எம் பசங்க நிறைய சம்பாரிக்கறான், பெரிய அதிகாரின்னு இருந்தால் எனக்குப் பெருமையில்லை. எம் பையன் என்னை நல்லாப் பார்த்துக்கறான்னு முழு மனசோட நான் கடைசிக் காலத்துல சொல்லணும். எங்கப்பா என்னை நல்லா வளர்த்தார்னு அவன் சொல்லணும். அதுக்கு நான் அதுமாதிரி நடந்து காட்டணும். ஏன்னா, எம் பசங்களுக்கு நான்தான் ஹீரோ. நான் செய்யறதுதான் சரின்னு நம்பிக்கை வரணும். அதை எங்க அப்பாகிட்டே நான் நடந்துக்கற முறை கத்துக் குடுக்கும்.”
“நமக்கும் வயசாகும். நாளைக்கு எம் பையனும் அப்பா ஆவான். அவன் வாழ்க்கையிலையும் இதேபோல சம்மர் லீவுன்னு ஒன்று வரும். அப்போ அவன் என்னைத் தேடணும். அவனுக்காக மட்டுமில்லை, அவனோட பசங்களுக்காகவும். அதுக்குத்தான் இவ்வளவும்.”
“நம்மேல பாசமா இருப்பான்னு எம் பையன் என்னைக் கேட்கலை. ஆனா, நான் இருக்கேன். அதேமாதிரி, எம்மேல பாசமா இருப்பான்னு நான் அவனைக் கேட்க மாட்டேன். ஆனா, அவன் இருப்பான். அதுக்கு, பாசம், குடும்பம், உறவுன்னா அவனுக்குத் தெரியணும். ஒரு அப்பாவா நான் தெரிய வைக்கிறேன். எனக்கு எங்கப்பா கத்துக் குடுத்ததை நான் கத்துக் குடுக்கிறேன். இதுதான் இப்போதைக்குத் தேவையான கோச்சிங் கிளாஸ்.”
“நாம விதைச்சது பெரிய மரமாகறது முக்கியம்னு சில பேர் எண்ணும். அது விஷமரமா யாருக்குமே பயனில்லாமப் போயிடக் கூடாதுங்கறது என் எண்ணம். தலைமுறைகறது நாம மட்டுமே இல்லை. நமக்கு முன்னாடி இருந்ததுங்கறதை நாம் நிரூபிக்கிறோம். நமக்குப் பின்னாடியும் இருக்கணும். அதையும் நிரூபிக்க வைக்கணும். அதுக்குக் குடும்பம், உறவுகளை விடச் சிறந்த பல்கலைக்கழகம் எதுவுமே இல்லை.”
சற்று நேரம் மௌனம் சூழ்ந்தது. பிறகு, நண்பர் கேட்டார்: “சம்மர் டூர் எங்கே போறீங்க?”
தந்தை மெதுவாகச் சொன்னார்: “என் தலைமுறையை எம் பசங்களும் புரிஞ்சுக்கற இடத்துக்கு. நானும் புரிஞ்சுக்கணுமே.”
வெளியேறும்போது, அவர் மனதில் நிறைவு நடையிலேயே தெரிந்தது. உறவுகளோடு வாழ்வதைவிட, வேறெதையுமே வாழ்க்கை நம்மிடம் எதிர்பார்க்கப் போவதில்லை. உறவுகள்தான் வாழ்வின் படிப்பினை; அனுபவம் கற்றுத்தரும் ஆசான்.
கோடை விடுமுறை என்பது வெறும் ஓய்வு நேரம் அல்ல. அது மீண்டும் உறவுகளுடன் இணையும் காலம். அது ஒரு தலைமுறையிலிருந்து மறுதலைமுறைக்குப் பாசத்தையும், பண்பாட்டையும், பொறுப்பையும் கடத்தும் புனிதமான தருணம். குழந்தைகளுக்குப் பாடப் புத்தகங்கள் கற்றுக்கொடுப்பதை விட, வாழ்க்கையைக் கற்றுக்கொடுப்பது எத்தனை முக்கியம் என்பதை உணரும் நேரம்.
வசதிகள், போட்டிகள், சாதனைகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையில், நமது வேரை மறந்துவிடக் கூடாது. அந்த வேர்தான் நமக்கு வலிமை தருகிறது. அந்த வேர்தான் நம் குழந்தைகளைக் காற்றில் அசையாமல் நிறுத்துகிறது. கோடை விடுமுறை – உறவுகளின் பல்கலைக்கழகத்துக்குச் செல்லும் காலம். அதைப் பயன்படுத்துவது நம் கைகளில் உள்ளது.
· மையக் கரு: நவீன வாழ்க்கையில் தொலைந்து போகும் உறவுகளின் முக்கியத்துவம், தலைமுறை இடைவெளி, கிராமம் மற்றும் நகரம் இடையேயான முரண்.
· நவீன சிந்தனை கொண்ட ஆனால் பாரம்பரிய வேரை உணரும் தந்தை; முழுக்க முழுக்க நகர்ப்புறப் போட்டிகளில் மூழ்கிய நண்பர்; அப்பா, அம்மா, குழந்தைகள்.
· உணர்ச்சிகள்: அம்மாவின் மடியில் தூங்கும் காட்சி, அப்பாவுக்குப் பணிவிடை செய்யும் காட்சி, குழந்தைகள் தாத்தா பாட்டியுடன் விளையாடும் காட்சிகள்.
· “வாழக் கத்துக் கொடுக்கறதே இல்லை”, “உறவுகள்தான் வாழ்வின் படிப்பினை”.
நன்றி.
ஷேக் முகைதீன் – இணை ஆசிரியர்.
